لحظه ها

آدمیان جاودان می‌شدند...
اگر در می‌یافتند که از یک آغازند؛
و به یک پایان خواهند رفت...
که در عبور از این یگانه راه...
یکدگر را ببینند و ویران نکنند!
که به هم عشق هدیه دهند!
آن‌گاه زمین سپید می‌گشت...
از رنگ صلح...
و آبی آسمان درخششی بس
عظیم می‌یافت...
آه!
آدمیان جاوید می‌شدند،
اگر در می‌یافتند...   
                        
*************

مرا بسوزانید
و خاکسترم را
بر آبهای رهای دریا بر افشانید،
نه در برکه،
نه در رود:
که خسته شدم از کرانه های سنگواره
و از مرزهای مسدود...

*ژاله اصفهانی*